1.05.09

Η σκεπή.
Όλα γύρω μου, είχε πεί, είναι υπέροχα.
Δεν θυμάμαι όμως αυτά που είχε πεί για μένα.
Ας αποφασίσω , όμως, για μένα , εγώ.
Τι θα μπορούσε να κάνει ένα κορμί σαν το δικό μου ανάμεσα σε εκείνα τα υπέροχα τοπία?
Δεν με έχει φιλοξενήσει ξανά ποτέ ένας τόσο όμορφος ουρανός.
Θλιμμένος.
Τον ένιωσα δικό μου.
Δεν είναι ίδιος με τον ουρανό του Μάρτη.
Βροχερός.
Καμιά βροχή δεν μου έσβησε το χαμόγελο. Παρά μόνο το ζεστό βλέμμα του υπήρχε το μυαλό μου, που με τραβούσε ολοένα και βαθύτερα, εκεί, ανάμεσα σε σύννεφα και φώς. Ένα κεφάλι πλυμμυρισμένο απο εικόνες πολύχρωμες και αρωματισμένες, σαν αυτές τις καρτούλες, τις ευχετήριες.
Ανοίγω τα μάτια και ξαναζώ την πραγματικότητα, ή μάλλον στην πραγματικότητα.
Οι αναδρομές στο παρελθόν με κούρασαν.
Κοιτώ τα βήματα μου.
Ένα βήμα ανά πλάκα.
Γεωμετρική κατασκευή μου μοιάζει.
Πλάθω ξανά μια ιστορία στο μυαλό μου, μα με σταματώ αμέσως.
Σιχάθηκα τα φανταστικά παιχνίδια μου.Ισοδυναμούν με την αδυναμία μου να ζώ το τώρα , να διεκδικώ εκείνα.
Δεν είμαι άνθρωπος που διεκδικεί όμως. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί κοντά μου δεν χρειάζεται πόλεμο . Θα έρθει σε εμένα μέσω διαδρομής τρελής.
Κοιτώ ξανά τον ουρανό, το ταβάνι μου.
Ρωτάω τον εαυτό μου πως αισθάνεται.
Ήρεμη. Θλιμμένη.
-Δεν ξέρω , αλήθεια, απαντώ.
[Βλέπω δίπλα μου την κοπέλα του παρελθόντος που είναι ακόμα πολυπόθητο μέλλον.]
Στο παρελθόν την ζήλεψα αθώα γιατί δημιούργησε συναισθήματα ανέγγιχτα, παραβίαστα, ανίκητα.
Σήμερα τη ζήλεψα για εκείνες τις τούφες που άτακτα κοσμούν την όψη της.
Και εμένα δεν με αγκαλιάζει τίποτα πια.