Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010

περιμένω

σε μια πόλη τόσο γραυγαλέα, ανήσυχη
αν μπορείς να βγαίνεις απο το διαμέρισμα σου και να γυρνάς σε αυτό με ένα μεγάλο χαμόγελο
πρέπει να είσαι τρελός.
εδώ και μέρες, τον παρατηρώ .
ακούω το ασανσέρ. σταματάει στο όροφο μας και το κλειδί στη κλειδαριά με μια ταχύτητα, λες και κάτι τον κυνηγά εκεί έξω. κάτι που θέλει να τον κατασπαράξει.
τρελαμένος, άλλοτε ήρεμος, έτοιμος να φύγει ξανά και άλλοτε να αράξει πάνω μου.
άλλωστε τι είμαι εγώ ? ένας καναπές που όλο περιμένει είμαι.
ένας καναπές που όλο περιμένει είμαι. αυτό είμαι. που όλο περιμένω. περιμένω.

(δεν σας φαίνεται περίεργη η λέξη "περιμένω"? μενω εδώ γυρω με σκοπό να έρθει κάποιος.)

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

ταξίδι

Κόκκοι γραφίτι μπλέκουν και τακτοποιούν,

χτίζουν λέξεις που μιλούν για ανθρ'ωπους περίεργους και εικόνες ασπρόμαυρες,

για άλλες χρωματιστές,

για σκέψεις που έχουν την ψευδαίσθηση πως κρύβονται σε ένα χαρτί λευκό.

Πόθοι ξεδιπλώνονται σε δεύτερα, ταχύτατα, ξεκάθαρα.

Βρώμικες λέξεις φτύνονται απο άδεις σκέψεις.

Εκεί που η θέληση γίνεται ενοχή

και ικανοποιήση τιμωρία.

Εκεί που η αγάπη είναι καλοδεχούμενη

και εκεί που είναι βάρος.

Εκεί που το χέρι σου και το μυαλό σου τα ελέγχουν όλα.

Τις αλήθειες και τα ψέμματα.


Η παρουσία μου ,

ώρες ολόκληρες συστήνεται σε ανθρώπους διψασμένους

για αλκοόλ και καπνό.

Και η δική μου αλήθεια κρυμμένη βαθιά

ξεδιπλώνει βιτρίνα χαμογελαστή

ερωτευμένη με ένα πρόσωπο δέκα χρόνια απόν,

με φιλιά παρόντα για τρείς μήνες,

με αγκαλιά ξανθομάλλα παρούσα για δύο χρόνια

και με μια βαθιά αγάπη ενήλικη.



Σκάρτα τα μαγαζιά και ηλίθια τα αφεντικά.

Σάββατο 15 Αυγούστου 2009

περι προσωπικής άποψης

δεν υπάρχει δύναμη
χωρίς τρυφερότητα

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009

εκείνος που κανείς δεν πρόσεξε.


είμαι γύρω στα 40.

δεν είμαι σίγουρος. δεν με ενδιαφέρει. έχω σταματήσει να θυμάμαι. το αγνοώ εν συνηδήσει.

είμαι λιγάκι στρουμπουλός.

τα μαλλιά μου έχουν πέσει. δεν ξέρω καν αν υπήρχαν ποτέ. βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέπτη αρκετά χρόνια. η τελευταία εικόνα παραμένει αιώνια. δεν ξέρω αν μου αρέσει.

νιώθω μόνος.

η μήτερα μου λέει πως είμαι μοναδικός.

εγώ λέω πως μόνο εγώ τις έχω απομείνει.

μου αρέσει να χαιρετώ τους ανθρώπους.

είναι όντα μοναχικά.

ίσως ένα "γειά" να τους έκανε να σκεφτούν. δεν ξέρω τι. οτιδήποτε.

μου αρέσουν τα όμορφα κορίτσια.

εγώ δεν αρέσω σε αυτά.

είμαι μόνος.

απλά πολύ μόνος.

τίποτα μέσα


Δεν κατάλαβα καθόλου

δεν κατανοώ αν θέλω περισσότερα

ίσως δεν χρειάζομαι τίποτα

να κυλά ο χρόνος και να περνάω μέσα απο εικόνες

να τις γεύομαι

να μην με προσπερνάνε.

Οι στιγμές που σκέφτηκα πως θέλω να νιώσω ελευθερία

ήταν εκείνες που σύμφωνα με τις κοινωνικές ιδιαιτερότητες , τα είχα όλα.

ίσως απλά να μην ξέρω τι μου συμβαίνει.

ίσως πάλι να ξέρω πολύ καλά.




Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

γειά σου

τέλος με τις χαζοθεωρίες
εδώ εγώ πνίγω τα ηλίθια συναισθήματα
γιατί
γιατί
γιατί βαρέθηκα.
η αποτυχία μου και οι σφαλιάρες που θα απολάβω ήρθαν.
είμαι πολύ πιο απλή.
τα πραγματα είναι πολύ πιο απλά.
νιώθω - πράττω.
τέλος.
η ελευθεριακότητα ειναι το νερό που θα πιώ.

Παρασκευή 1 Μαΐου 2009

1.05.09

Η σκεπή.
Όλα γύρω μου, είχε πεί, είναι υπέροχα.
Δεν θυμάμαι όμως αυτά που είχε πεί για μένα.
Ας αποφασίσω , όμως, για μένα , εγώ.
Τι θα μπορούσε να κάνει ένα κορμί σαν το δικό μου ανάμεσα σε εκείνα τα υπέροχα τοπία?
Δεν με έχει φιλοξενήσει ξανά ποτέ ένας τόσο όμορφος ουρανός.
Θλιμμένος.
Τον ένιωσα δικό μου.
Δεν είναι ίδιος με τον ουρανό του Μάρτη.
Βροχερός.
Καμιά βροχή δεν μου έσβησε το χαμόγελο. Παρά μόνο το ζεστό βλέμμα του υπήρχε το μυαλό μου, που με τραβούσε ολοένα και βαθύτερα, εκεί, ανάμεσα σε σύννεφα και φώς. Ένα κεφάλι πλυμμυρισμένο απο εικόνες πολύχρωμες και αρωματισμένες, σαν αυτές τις καρτούλες, τις ευχετήριες.
Ανοίγω τα μάτια και ξαναζώ την πραγματικότητα, ή μάλλον στην πραγματικότητα.
Οι αναδρομές στο παρελθόν με κούρασαν.
Κοιτώ τα βήματα μου.
Ένα βήμα ανά πλάκα.
Γεωμετρική κατασκευή μου μοιάζει.
Πλάθω ξανά μια ιστορία στο μυαλό μου, μα με σταματώ αμέσως.
Σιχάθηκα τα φανταστικά παιχνίδια μου.Ισοδυναμούν με την αδυναμία μου να ζώ το τώρα , να διεκδικώ εκείνα.
Δεν είμαι άνθρωπος που διεκδικεί όμως. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί κοντά μου δεν χρειάζεται πόλεμο . Θα έρθει σε εμένα μέσω διαδρομής τρελής.
Κοιτώ ξανά τον ουρανό, το ταβάνι μου.
Ρωτάω τον εαυτό μου πως αισθάνεται.
Ήρεμη. Θλιμμένη.
-Δεν ξέρω , αλήθεια, απαντώ.
[Βλέπω δίπλα μου την κοπέλα του παρελθόντος που είναι ακόμα πολυπόθητο μέλλον.]
Στο παρελθόν την ζήλεψα αθώα γιατί δημιούργησε συναισθήματα ανέγγιχτα, παραβίαστα, ανίκητα.
Σήμερα τη ζήλεψα για εκείνες τις τούφες που άτακτα κοσμούν την όψη της.
Και εμένα δεν με αγκαλιάζει τίποτα πια.