περιμένω

σε μια πόλη τόσο γραυγαλέα, ανήσυχη
αν μπορείς να βγαίνεις απο το διαμέρισμα σου και να γυρνάς σε αυτό με ένα μεγάλο χαμόγελο
πρέπει να είσαι τρελός.
εδώ και μέρες, τον παρατηρώ .
ακούω το ασανσέρ. σταματάει στο όροφο μας και το κλειδί στη κλειδαριά με μια ταχύτητα, λες και κάτι τον κυνηγά εκεί έξω. κάτι που θέλει να τον κατασπαράξει.
τρελαμένος, άλλοτε ήρεμος, έτοιμος να φύγει ξανά και άλλοτε να αράξει πάνω μου.
άλλωστε τι είμαι εγώ ? ένας καναπές που όλο περιμένει είμαι.
ένας καναπές που όλο περιμένει είμαι. αυτό είμαι. που όλο περιμένω. περιμένω.

(δεν σας φαίνεται περίεργη η λέξη "περιμένω"? μενω εδώ γυρω με σκοπό να έρθει κάποιος.)