Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008

αναζήτηση

για εμένα υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω
τον λόγο
για τον οποίο το οξυγόνο ταξιδεύει στο αίμα μου
υπάρχουν στιγμές
που ο,τιδήποτε μου μοιάζει ανούσιο

σημείο ψάχνουν τα μάτια μου να θαυμάσουν
ήχο να χορέψει το σώμα
κύμα να διασχίσω
ψυχή δική σου για να νιώσω τη δική μου.

δύναμη ψάχνω για να χτυπήσω ο,τι με πληγώνει
κουράγιο να ξεπεράσω τις αδυναμίες

εικόνες
να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου
στο δικό μου
να κάνω την ψυχή σου να χτυπά μαζι με τη δική μου

να αναπνεύσω ελεύθερα



Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

ρομαντισμός του κώλου

πηδάω στον αιθέρα
όλο λέω πως κάτι
κάποτε 
θα βρώ εκεί πάνω.
αέρα πιάνω με τα χέρια μου 
το ονομάζουν τίποτα οι άνθρωποι.

σαν άρωμα κυκλοφορώ
περιβάλλω πρόσωπα και πράγματα
προσπαθώ να κρατήσω και εγώ κάτι για μένα
μα σε ποιά  χούφτα να το χωρέσω;

πού να ψάξω το χρώμα που θέλω τη ψυχή μου να γεμίσει;
πού να σκάψω ;

με νύχια βρώμικα θα περιμένω.


Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2008

περιγραφή ειδανική




Φαντάζεις ουτοπία.
Σκέψη εγκαταστάθηκες στο μυαλό μου,
τότε που πρωτοδιάβασα τα γράμματα σου.
Λέξεις γίνανε
νόημα και άποψη ξεχειλίζουν.
Με κοιμίζουν και με ξυπνάνε.
Δίχως εικόνα, δημιούργησες μορφή.
Πολυτάλαντη, όμορφη, εκφραστική,
με δόσεις τρέλας ταξιδιάρικης, απόψεις αναρχικές την εκφράζουν.
Μοναξιά την χαρακτηρίζει.
Μοναξιά επιλεγμένη.
Δεν συμβιβάστηκε στο πιάτο που της σέρβιρε το πλήθος.

Μορφή είσαι σου λέω που τριγυρνάς περίφανη στο κρύο
και σιγοτραγουδάς τραγούδια αντάρτικα και άλλοτε γλυκά.

Ονειρεύεσαι ευτυχία απο αυτή που νιώθεις όταν κυλιέσαι στο γρασίδι, 
ήλιος να σε λούζει, συναίσθημα παιδικό.
Η περιέργεια σε εξτασιάζει. Έτσι σε παρασέρνω και εγώ.

Φαντάζεις ουτοπία.

Άλλοτε μεθάς με οινόπνευμα και χορεύεις 
και ξεχνάς και όλα είναι όμορφα.
Την επομένη ανοίγεις τα μάτια σου και γελάς.

Όμορφας άντρας η ουτοπία. 
Απο αυτούς που τα τσιγάρα τους στη βροχή δε σβήνουν.

Α.Κ.

άσχημη βραδιά

νιωσε να σε κοιτανε
να σε διαβαζουν
λες και στο μετωπο σου γραφει τη λεξη χαμενος
μπερδεμενος
σε ανοιγουν σαν περιοδικο αξιας μηδενικης
και εσυ παλευεις να κρυφτεις
απο αδιακριτα ματια
απο χερια που πασχιζουν να σου ανοιξουν το κεφαλι στα δυο
και να απορροφησουν οποια σκεψη κρυφη κρυβεις
θες δε θες το βλεμμα σου σε προδιδει
τους αφηνεις αφελα σου, δε λεω, να ανακαλυψουν τα μονοπατια σου

θελω να κρυφτω σε σωμα διακριτικο 
ηρεμια να με περιβαλλει



για ολα φταιει η κοκα κολα λεει ο μαθηματικος μου