Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

όλα κρυμμένα

Συναίσθημα πόθος και αγάπη βαλμένα
καλά κρυμμένα στο ψυγείο
παγωμένα
καρδιά σταματημένη
τη νιώθεις ανύπαρκτη
πόδια που τρέμουλο δε γνωρίζουν
στομάχι που σφίξιμο αγνοεί το νόημα
δεν είναι έρωτας αυτός
σου λέω και φωνάζω
δεν ακούς πως δεν ζητώ αυτό;
δεν καταλαβαίνεις πως δεν το ποθώ;
δεν με ακούς μυαλό μου.
προσπαθείς να πειστείς.

Τι αποδείξεις ζητάς;
Μίλα μου και εγώ θα σου τα δώσω.
θα γκρεμίσω γή και ουρανό
θα μετακομίσω τους πλανήτες
θα εκσφεντονίσω τους μετεωρίτες
θα σε κάνω να πετάς
φλόγες στα μάτια σου θα ανάψω
αρκεί να νιώσεις σεισμό στο κορμί σου
Τι ποθείς καρδιά μου;

Ξέρεις τι θές.
Αργεί να εμφανιστεί στο τοπίο.
Είναι φορές που αφήνεσαι και δίνεσαι
σε χέρια άγρια
σε σώμα που κλέβει απο την απαλότητα της ψυχής σου
Λόγια σου ψυθιρίζει στο αυτί σου
απαλά
και εσύ θές να μην ακούς
λόγια πρόστυχα να μην ακούς
να σκάψεις έναν λάκκο και να τα θάψεις βαθιά
τίποτα να μην σου τα θυμίζουν.

ΕΓΩ ΖΗΤΑΩ ΟΝΕΙΡΑ ΤΡΕΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
{τι κάνω εκεί με εκείνα τα χέρια ρωτώ και απάντηση κανείς δε μου δίνει πιστική}




1 σχόλιο:

semianasasouxwraw είπε...

έχω μάθημα στις 9πμ...τίποτα ακόμα δεν έχω διαβάσει..

καθώς εξαντλώ το βράδυ κα τις σκέψεις μου με το να διαβάζω εσένα...

κάπου κάπου βρίσκω τον εαυτό μου ανάμεσα στις λέξεις σου..