Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Ερώτηση σε εσένα Μ. που δεν χωράς πουθενά.

-Αν ξυνούσες το πρωί και ήξερες πως τα μεσάνυχτα θα ξεψυχήσεις.
Τι θα έκανες όλη μέρα;

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

tha aytoktonousa.Oxi pou tha mou paroune kai aytin tin xara..

Ανώνυμος είπε...

Δεν είναι για μένα αλλά γιατί όχι; Λέω πως πρόκειται για ψευδοδείλημα. Δεν κρατάει ποτέ περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα. Κι αν μετά κατά λάθος είσαι alive, τότε απλά μιλάς άλλη γλώσσα οπότε ότι κι αν κάνεις μόνο εεσύ καταλαβαίνεις πως το κανες. Έτσι σαν άσκηση όμως, θα έκανα ένα γύρω την πόλη και θα φιλούσα στο στόμα όλους τους φίλους και τις φίλες μου. Ύστερα θα ερωτευόμουν στην παραλία αυτή που θα καταλάβαινε τι σημαίνει αυτό το φιλί (μόνο γυναίκες ίσως μπορούν) και τη νύχτα θα την άφηνα μ' ένα χάδι και θα προχωρούσα όλο και βαθύτερα στη θάλασσα που θα μ' έπαιρνε για πάντα μέσα της. Εκεί πάντα υπάρχει χώρος.

micro soft είπε...

Μ. , αν δεν ήξερες πως θα πέθαινες, θα αυτοκτονούσες?


mm30009
ήταν και για σένα.



δυσκολεύομαι να απαντήσω , μιας και σκέφτομαι πως οτιδήποτε και αν πω θα φανερώσει την αδυναμία μου να πραγματοποιώ τις πιο βαθιές μου επιθυμίες . και δεν μου αρέσει να παραδέχομαι πως είμαι αδύναμη. πως συμβιβάζομαι.
παρόλο που οι λέξεις μου εδω το υπερ-φανερώνουν.

έτσι λοιπόν
άν γνώριζα πως η καρδιά μου θα σταματούσε σε λίγες ώρες,
θα ξυμνούσα και θα ζούσα το πιο όμορφο πρωινό.
θα χαμογελούσα.
θα έλεγα στη μητέρα πως την αγαπώ και ύστερα θα ξεπόρτιζα για πάντα.
θα κοιτούσα τους ανθρώπους άφοβα και θα τους έδειχνα πως τελικά δεν τους μισώ , ούτε τους απεχθάνομαι, απλα νιώθω θέληση για να τους παριγορήσω γιατί τους νιώθω να πνίγονται.

θα χόρευα στην άκρη της θάλασσας και θα τους άφηνα να χορεύουν μαζί μου.
την θλίψη στα μάτια μου δεν θα την έκρυβα , αν υπήρχε, εκείνος η εκείνη που θα συνηδητοποιούσε τι ποθεί η καρδιά μου θα έμενα η τελευταία εικόνα μου.
και μιάς και θα τελείωναν οι στιγμές μου, θα δοκίμαζα να πετάξω.

Ανώνυμος είπε...

mporei. Eksartatai apo ekeino to xtes, eksartatai apo ekeino to simera.

semianasasouxwraw είπε...

έχω ξεψυχήσει βραδυα αρκετά μα το πρωι θυμάμαι οτι ζω οπότε μιλάς για κάτι πιο οριστικό. θαρρώ πως δεν χρειάζονται ποιήματα τραγούδια λέξεις εμπέυσεις κ.τ.λ._ _ωμά

δεν θα κανά πολλά γιατί πολύ απλά όσα είχα να πω τα έχω πει και τα έχω κάνει για τα άτομα γύρω μου. ίσως στους γονείς να έπαψα να δείχνω αισθήματα
χρόνια τώρα_____
αντίο δεν θα έλεγα..ίσως να έγραφα ένα γράμμα να πω ότι ευτυχώς δεν έκλεισα τα 18(γιατί δε μου ταιριάζει)και να βρουν κάτι να με αντικαταστήσει..κάτι που να τους ανήκει γιατί αυτό ήταν το μεγάλο μου παράπονο ότι δεν υπήρξε ΠΟΤΕ κάτι να νοιώσω δικό μου μόνο δικό μου(ακόμη και τ όνειρο μοιράζοντας το έκανα)θα πήγαινα στο λιμεμοβραχίωνα θα άκουγα τα κύματα και μετά θα έφευγα να καλύψω τα 443 χιλιομετρα που με χωρίζουν από αυτον που αγαπάω και ποθώ..και θα πέθαινα εκεί στα χέρια του ξαπλώνοντας στην καρδιά του γιατί πιο ιερό μέρος δεν ξέρω..
τόσο απλό και ξενέρωτο..

αλλά λυπάμαι αυτό θα έκανα..

micro soft είπε...

-όμως γιατί λυπάσαι?