Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009

αντέχω

μέρες
νύχτες τρελές
τρελά θλιμμένες

πρωί
ανοίγω τα μάτια μου
δύναμη δεν μου έμεινε
πόδια ακούνητα 
αδύναμα

βαριά βήματα μέχρι το μπάνιο
νερό
να ξεπλύνω
να εξαφανίσω με ένα άγγιγμα κάθε βροχή στα μάτια μου
τα δάκρυα

φοράω υφάσματα για να κρύψω τη ψυχή μου
να τη ζεστάνω
χάνομαι στο πλήθος

ψάχνω ένα βλέμμα στοργή να διαθέτει

δεν κατάφερα να ξεπλύνω τίποτα
δεν φοράω τίποτα
κρυώνω και το πρόσωπο μου στάζει ακόμα

εγκλοβίστηκα 
με φυλάκισαν
πονάω
κλαίω 
αντέχω



Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

εκείνος

μεταξένιο σεντόνι σε αγκαλιάζει 
σαν κούπα σε γεμίζει
τα λόγια της οινόπνευμα στο λαιμό σου
σε καίνε
σε ζαλίζουν 
 αι αι αι αι πρεπει να σταματησω το μελο ρομαντζο συντομα γτ θα με παρουν με τις πετρες

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

όλα κρυμμένα

Συναίσθημα πόθος και αγάπη βαλμένα
καλά κρυμμένα στο ψυγείο
παγωμένα
καρδιά σταματημένη
τη νιώθεις ανύπαρκτη
πόδια που τρέμουλο δε γνωρίζουν
στομάχι που σφίξιμο αγνοεί το νόημα
δεν είναι έρωτας αυτός
σου λέω και φωνάζω
δεν ακούς πως δεν ζητώ αυτό;
δεν καταλαβαίνεις πως δεν το ποθώ;
δεν με ακούς μυαλό μου.
προσπαθείς να πειστείς.

Τι αποδείξεις ζητάς;
Μίλα μου και εγώ θα σου τα δώσω.
θα γκρεμίσω γή και ουρανό
θα μετακομίσω τους πλανήτες
θα εκσφεντονίσω τους μετεωρίτες
θα σε κάνω να πετάς
φλόγες στα μάτια σου θα ανάψω
αρκεί να νιώσεις σεισμό στο κορμί σου
Τι ποθείς καρδιά μου;

Ξέρεις τι θές.
Αργεί να εμφανιστεί στο τοπίο.
Είναι φορές που αφήνεσαι και δίνεσαι
σε χέρια άγρια
σε σώμα που κλέβει απο την απαλότητα της ψυχής σου
Λόγια σου ψυθιρίζει στο αυτί σου
απαλά
και εσύ θές να μην ακούς
λόγια πρόστυχα να μην ακούς
να σκάψεις έναν λάκκο και να τα θάψεις βαθιά
τίποτα να μην σου τα θυμίζουν.

ΕΓΩ ΖΗΤΑΩ ΟΝΕΙΡΑ ΤΡΕΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
{τι κάνω εκεί με εκείνα τα χέρια ρωτώ και απάντηση κανείς δε μου δίνει πιστική}




Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

και για άλλα τόσα


Με πονάει
Με πονάει πολύ που περιμένω
άλλες φορές που δεν τολμώ
εκείνες οι φορές που βάζω μαξιλάρια στο πάτωμα πριν πηδήξω
εκείνες οι φορές που δεν εξαγριώνομαι 
για τα νύχια που έμπηξαν στην σάρκα μου 
και με σημάδεψαν
Για τις γαμημημένες εκείνες φορές που σιώπησα
γιατί μου άρεσε πως ηχεί.





Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2008

είμαστε πολύ μαλάκες

χρόνος
λεπτές γραμμές της καθημερινότητας σου, αόρατες. 
απομακρύνονται και εμφανίζονται δίχως να το συλλάβεις.

πιστός σύντροφος στον θάνατο.
ρόλο κομπάρσου του αναθέτεις στη ζωή σου.

άλλοτε τον βρίζεις και άλλοτε τον ικετεύεις.

τον αντικαθιστάς με ενδιαφέροντα διαφόρου τύπου 
αρκεί να μην τον νιώθεις

και σαν ειρωνία , όταν στέκεται δίπλα σου σε όλο του το μεγαλείο, 
νιώθεις μοναξιά.


Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008

αναζήτηση

για εμένα υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω
τον λόγο
για τον οποίο το οξυγόνο ταξιδεύει στο αίμα μου
υπάρχουν στιγμές
που ο,τιδήποτε μου μοιάζει ανούσιο

σημείο ψάχνουν τα μάτια μου να θαυμάσουν
ήχο να χορέψει το σώμα
κύμα να διασχίσω
ψυχή δική σου για να νιώσω τη δική μου.

δύναμη ψάχνω για να χτυπήσω ο,τι με πληγώνει
κουράγιο να ξεπεράσω τις αδυναμίες

εικόνες
να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου
στο δικό μου
να κάνω την ψυχή σου να χτυπά μαζι με τη δική μου

να αναπνεύσω ελεύθερα



Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

ρομαντισμός του κώλου

πηδάω στον αιθέρα
όλο λέω πως κάτι
κάποτε 
θα βρώ εκεί πάνω.
αέρα πιάνω με τα χέρια μου 
το ονομάζουν τίποτα οι άνθρωποι.

σαν άρωμα κυκλοφορώ
περιβάλλω πρόσωπα και πράγματα
προσπαθώ να κρατήσω και εγώ κάτι για μένα
μα σε ποιά  χούφτα να το χωρέσω;

πού να ψάξω το χρώμα που θέλω τη ψυχή μου να γεμίσει;
πού να σκάψω ;

με νύχια βρώμικα θα περιμένω.