Σάββατο 28 Μαρτίου 2009

μα θα σε ξεχάσω.


Ξέρεις

είναι αυτές οι στιγμές που θέλω να χαθώ

να με καταπιεί η γή

Ξέρεις

εκείνος με γέμισε στάχτες

εκεί που σκέφτηκα πως θα αφεθώ

Ξέρω

πως δεν θέλω να διαγράψω την ομορφιά

την αθωότητα στη σκέψη μου

Για λίγες στιγμές θα παραμείνω κούφιο απομεινάρι

γιατί το δικό του μέλλον δεν συμβαδίζει με το δικό μου

γιατι το παρελθόν του είναι πιο δυνατό απο εμένα

- Και τι κρίμα!

Μα είναι άραγε κρίμα που ένιωσα?


Νιώθω τον καπνό βαρύ να ταξιδεύει στο λαιμό μου

να ανακατεύεται με το αίμα μου

να περιβάλλει την καρδιά μου


Με νιώθω άσχημη και ξεχασμένη

Με νιώθω εξαρτημένη απο την ανασφάλεια


Μα δεν με νοιάζει

Δεν με πονά περισσότερο

Δεν με ενδιαφέρει τι με πονά


Με νιώθω να λυγίζω

Με βλέπω πως δακρύζω

Με ακούω πως ψυθυρίζω

-Όχι . Όχι.



Οι όμορφες λέξεις που κύλισαν απο τα χείλη του δεν μου φτάνουν

όταν ξέρω πως ο,τι προκαλώ δεν έχει καμία δύναμη

δεν έχει αξία


Μα το ήξερα απο την αρχή

μα συνηθίζω μα ελπίζω

να παλεύω να αποδείξω το αντίθετο

να λέω πως δεν μπορεί να υπάρχει τόση ασχήμια.



Να βλέπω διαφορετικά

όμορφα

εικόνα ανθρώπων

γοητευτική.


Ξέρεις ..


Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Ερώτηση σε εσένα Μ. που δεν χωράς πουθενά.

-Αν ξυνούσες το πρωί και ήξερες πως τα μεσάνυχτα θα ξεψυχήσεις.
Τι θα έκανες όλη μέρα;

Σάββατο 14 Μαρτίου 2009

ας εξαφανιστώ και ας τα ξεπεράσω όλα.

- Τι σου συμβαίνει? Μίλα.

- Δεν έχω σκέψεις να σου αποκαλύψω .

Δεν έχω λέξεις για να πλάσω ένα ψέμα.


λίγος ήλιος και για μένα ηλίθιε κόσμε

στο διάολο να πάει η ρουτίνα που με πνίγει

να πνιγεί το άγχος που μου σερβίρουν οι πολλοί και οι διάφοροι

να βρεί σύντροφο η μοναξιά μου τα'χει βρεί μαζι μου

ας συμμορφωθούν οι κακές οι μέρες

ας πάνε να γαμηθούν οι ανόητοι,
οι πρόστυχοι ,
οι αποτυχημένοι ,
οι άνθρωποι.




Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009

ετών 4.

πατούσες ξυπόλητες
παρακολουθώ δυό πόδια μικρού παιδιού
να κινούνται αργά αλλά με βήμα σίγουρο
χώμα κάτω
λίγα χαλίκια που και που
την τσιμπούσαν λίγο αλλά τα συνήθησε
απλά μόλις τα ένιωθε να ακουμπάνε στο δέρμα της 
τα ακουμπούσε απαλά
μπορούσε να ελέγξει πια το βάρος της χωρίς καν να το καταλάβει.

τα ποδαράκια έφτασαν μπροστά σε μια μπανιέρα
ναι , ξέρω ακούγεται περίεργο.
μια παλιά εγκατελλημένη μπανιέρα στην άκρη του δρόμου.
είναι να αναρωτιέσαι βέβαια το πώς και γιατί υπάρχει εκεί μια μπανιέρα
αφου οι περισσότεροι του χωριού δεν είχαν μπάνια.
ούτε τουαλέτες.
έκαναν μπάνιο έξω.
ενώ το χειμώνα πλενόντουσαν σε μεγάλες , βαθιές λεκάνες.
σαν εκείνην που έκανε το μπανάκι του ο χριστούλης σας .
-ίσως να την έφεραν οι υπήκοοι του τσάρου αλέξανδρου.
ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις τις ορέξεις ενός τσάρου.

η μπανίερα είναι γεμάτη φύλλα.
και λογικό φυσικά.
μια μεγάλη καρυδιά σκέπαζε και την κολυμπήθρα των παιδικών μου αναμνησεων,
τα 3 σκαλοπτάκια
το πηγάδι 
και τον πέτρινο τοίχο που αγκάλιαζε γλυκά όλα τα αγαπημένα μου αντικείμενα.

τα φύλλα είναι στην μπανιέρα, εκεί έμεινα, 
χρώμμα πράσινο και πορτοκαλί
όλα έδειχναν πως πλησίαζε φθινόπωρο.
τα ποδαράκια ξαφνικά μπαινουν με θράσσος και άνεση μέσα.
μα τα ποδαράκια έγιναν τέσσερα.
είναι ο γείτονας σύντροφος .
έχει και εκείνος κοκκαλιάρικες πατούσες.

κοιτώ ψηλά
χέρια πετάνε
και φύλλα
φωνές ακούγονται
γέλια
ικανοποίηση
ευτυχία αισθάνομαι

η καρδία μου γέμισε και τα μάτια παραπλανήθηκαν
κοιτάνε να βρούν ξανά τα ποδαράκια

τα σκαλοπατάκια τα φιλοξενούν
πέτρινα
πρασινάδα πυκνή έχουν κάνει κατάληψη πάνω τους.

απο εκεί που κάθεται 
αν κοιτάξω ευθεία , απέναντι μου το σπίτι του γείτονα
τα κάγκελα του σπιτιού του έχουν μαύρα σταφύλια
όσοι περνούσαν άρπαζαν ένα μικρό πουγκί.
- εγώ έπαιρνα ελεύθερα .

τα πόδια ξανακινούνται. κατευθύνονται στο πηγάδι
το σώμα λυγίζει
κοιτά μέσα στο πηγάδι
μα τι πάει να κάνει?
θέλει να πέσει μέσα?
η μήπως διψά πολύ?
όχι όχι 
ξαναπαίρνει την αρχική του στάση

ρίχνει μια πετρούλα μέσα
.
.
.
.
πλάτς
κάπου 20 μέτρα βάθος

που και που τα χέρια της κουβαλούσαν νερό 
το σώμα της έγερνε απο το κουβά
πάντα επέμενε να φέρνει έναν γεμάτο
με δυσκολία
παρά δύο μισούς
με ευκολία


πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει μια απλή ανάμνηση παιδική




προσθέτω εικόνες
σηκώνω πέτρες απο το χώμα και βλέπω σκουλίκια, τρομάζω και τα τεμαχίζω με δέος, όπλο μου η πέτρα, ο σέργιος να με κοιτά και να μου λεει πως αν δεν τα λιώσω , δεν θα πεθάνουν.

τα άγουρα καρύδια του δέντρου. πράσινα. έκανα μια τομή στην μέση και έτρωγα το εσωτερικό.
ο σέργιος συχνά μου τα καθάριζε γιατί τα χέρια έπαιρναν ένα πράσινο-καφέ χρώμα . εγώ τα κουβαλόυσα στη μπλούζα μου και εκείνος καθάριζε.

δεν ήταν πρέπον στο σχολείο τα βρώμικα χέρια, οι βρώμικες στολές και τα γόνατα με πληγές, κληρονομιά απο τα κυνηγητά των καλοκαιρινών διακοπών.





Τρίτη 3 Μαρτίου 2009

τσίου πίου

αν μπορούσα να έχω 
πολλά
όμορφα
χρωματιστά 
μπολάκια
με διαθέσεις
διάφορες
.

να σηκώνομαι το πρωί και να διαλέγω 
ο,τι ποθώ.

αν μπορούσα να έχω ... 
εκείνον 
τον μυστήριο 
τον γοητευτικό
τον απόμακρο
τον υπέροχο

αέρα σου.
που κάθε άνοιξη σε περιβάλλει 

αν μπορούσα να έχω κομμάτια δικά σου 
σαν πάζλ βαλμένα πάνω μου
θα τα έπαιρνα όλα.

αν μου έδινες μόνο ένα
δεν θα έπαιρνα κανένα.

και ύστερα , αφου ονειρευτώ όσα ποθώ 
θα αφήσω ξάνα τα χέρια της υποταγής να με αγκαλιάσουν

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009

αντέχω

μέρες
νύχτες τρελές
τρελά θλιμμένες

πρωί
ανοίγω τα μάτια μου
δύναμη δεν μου έμεινε
πόδια ακούνητα 
αδύναμα

βαριά βήματα μέχρι το μπάνιο
νερό
να ξεπλύνω
να εξαφανίσω με ένα άγγιγμα κάθε βροχή στα μάτια μου
τα δάκρυα

φοράω υφάσματα για να κρύψω τη ψυχή μου
να τη ζεστάνω
χάνομαι στο πλήθος

ψάχνω ένα βλέμμα στοργή να διαθέτει

δεν κατάφερα να ξεπλύνω τίποτα
δεν φοράω τίποτα
κρυώνω και το πρόσωπο μου στάζει ακόμα

εγκλοβίστηκα 
με φυλάκισαν
πονάω
κλαίω 
αντέχω



Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

εκείνος

μεταξένιο σεντόνι σε αγκαλιάζει 
σαν κούπα σε γεμίζει
τα λόγια της οινόπνευμα στο λαιμό σου
σε καίνε
σε ζαλίζουν 
 αι αι αι αι πρεπει να σταματησω το μελο ρομαντζο συντομα γτ θα με παρουν με τις πετρες