Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

γειά σου

τέλος με τις χαζοθεωρίες
εδώ εγώ πνίγω τα ηλίθια συναισθήματα
γιατί
γιατί
γιατί βαρέθηκα.
η αποτυχία μου και οι σφαλιάρες που θα απολάβω ήρθαν.
είμαι πολύ πιο απλή.
τα πραγματα είναι πολύ πιο απλά.
νιώθω - πράττω.
τέλος.
η ελευθεριακότητα ειναι το νερό που θα πιώ.

Παρασκευή 1 Μαΐου 2009

1.05.09

Η σκεπή.
Όλα γύρω μου, είχε πεί, είναι υπέροχα.
Δεν θυμάμαι όμως αυτά που είχε πεί για μένα.
Ας αποφασίσω , όμως, για μένα , εγώ.
Τι θα μπορούσε να κάνει ένα κορμί σαν το δικό μου ανάμεσα σε εκείνα τα υπέροχα τοπία?
Δεν με έχει φιλοξενήσει ξανά ποτέ ένας τόσο όμορφος ουρανός.
Θλιμμένος.
Τον ένιωσα δικό μου.
Δεν είναι ίδιος με τον ουρανό του Μάρτη.
Βροχερός.
Καμιά βροχή δεν μου έσβησε το χαμόγελο. Παρά μόνο το ζεστό βλέμμα του υπήρχε το μυαλό μου, που με τραβούσε ολοένα και βαθύτερα, εκεί, ανάμεσα σε σύννεφα και φώς. Ένα κεφάλι πλυμμυρισμένο απο εικόνες πολύχρωμες και αρωματισμένες, σαν αυτές τις καρτούλες, τις ευχετήριες.
Ανοίγω τα μάτια και ξαναζώ την πραγματικότητα, ή μάλλον στην πραγματικότητα.
Οι αναδρομές στο παρελθόν με κούρασαν.
Κοιτώ τα βήματα μου.
Ένα βήμα ανά πλάκα.
Γεωμετρική κατασκευή μου μοιάζει.
Πλάθω ξανά μια ιστορία στο μυαλό μου, μα με σταματώ αμέσως.
Σιχάθηκα τα φανταστικά παιχνίδια μου.Ισοδυναμούν με την αδυναμία μου να ζώ το τώρα , να διεκδικώ εκείνα.
Δεν είμαι άνθρωπος που διεκδικεί όμως. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί κοντά μου δεν χρειάζεται πόλεμο . Θα έρθει σε εμένα μέσω διαδρομής τρελής.
Κοιτώ ξανά τον ουρανό, το ταβάνι μου.
Ρωτάω τον εαυτό μου πως αισθάνεται.
Ήρεμη. Θλιμμένη.
-Δεν ξέρω , αλήθεια, απαντώ.
[Βλέπω δίπλα μου την κοπέλα του παρελθόντος που είναι ακόμα πολυπόθητο μέλλον.]
Στο παρελθόν την ζήλεψα αθώα γιατί δημιούργησε συναισθήματα ανέγγιχτα, παραβίαστα, ανίκητα.
Σήμερα τη ζήλεψα για εκείνες τις τούφες που άτακτα κοσμούν την όψη της.
Και εμένα δεν με αγκαλιάζει τίποτα πια.

Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

απουσία.επιθυμία.απογοήτευση.


αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα ποτέ να αφεθώ

αν κάποτε

ίσως

θα ένιωθα τον ήλιο να με αγκαλιάζει

και το μυαλό μου θα ήταν μόνο εκεί

αφοσιωμένο


μου είπε κάποτε πως το μυαλό δεν θα καταφέρω ποτέ να το αδειάσω

απο σκέψεις

αισθήματα

εικόνες


με έχει κουράσει αυτό "το τίποτα" να καλύπτει συνέχεια το κενό μου

με έχει κουράσει αυτό που ποτέ δεν γίνεται "κάτι"


έλογο θα ήταν να με ρωτήσω πότε επιτέλους θα ξυπνήσω όλες μου τις αισθήσεις

και με μια κραυγή να πω

"ΦΤΑΝΕΙ"



Σάββατο 28 Μαρτίου 2009

μα θα σε ξεχάσω.


Ξέρεις

είναι αυτές οι στιγμές που θέλω να χαθώ

να με καταπιεί η γή

Ξέρεις

εκείνος με γέμισε στάχτες

εκεί που σκέφτηκα πως θα αφεθώ

Ξέρω

πως δεν θέλω να διαγράψω την ομορφιά

την αθωότητα στη σκέψη μου

Για λίγες στιγμές θα παραμείνω κούφιο απομεινάρι

γιατί το δικό του μέλλον δεν συμβαδίζει με το δικό μου

γιατι το παρελθόν του είναι πιο δυνατό απο εμένα

- Και τι κρίμα!

Μα είναι άραγε κρίμα που ένιωσα?


Νιώθω τον καπνό βαρύ να ταξιδεύει στο λαιμό μου

να ανακατεύεται με το αίμα μου

να περιβάλλει την καρδιά μου


Με νιώθω άσχημη και ξεχασμένη

Με νιώθω εξαρτημένη απο την ανασφάλεια


Μα δεν με νοιάζει

Δεν με πονά περισσότερο

Δεν με ενδιαφέρει τι με πονά


Με νιώθω να λυγίζω

Με βλέπω πως δακρύζω

Με ακούω πως ψυθυρίζω

-Όχι . Όχι.



Οι όμορφες λέξεις που κύλισαν απο τα χείλη του δεν μου φτάνουν

όταν ξέρω πως ο,τι προκαλώ δεν έχει καμία δύναμη

δεν έχει αξία


Μα το ήξερα απο την αρχή

μα συνηθίζω μα ελπίζω

να παλεύω να αποδείξω το αντίθετο

να λέω πως δεν μπορεί να υπάρχει τόση ασχήμια.



Να βλέπω διαφορετικά

όμορφα

εικόνα ανθρώπων

γοητευτική.


Ξέρεις ..


Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Ερώτηση σε εσένα Μ. που δεν χωράς πουθενά.

-Αν ξυνούσες το πρωί και ήξερες πως τα μεσάνυχτα θα ξεψυχήσεις.
Τι θα έκανες όλη μέρα;

Σάββατο 14 Μαρτίου 2009

ας εξαφανιστώ και ας τα ξεπεράσω όλα.

- Τι σου συμβαίνει? Μίλα.

- Δεν έχω σκέψεις να σου αποκαλύψω .

Δεν έχω λέξεις για να πλάσω ένα ψέμα.


λίγος ήλιος και για μένα ηλίθιε κόσμε

στο διάολο να πάει η ρουτίνα που με πνίγει

να πνιγεί το άγχος που μου σερβίρουν οι πολλοί και οι διάφοροι

να βρεί σύντροφο η μοναξιά μου τα'χει βρεί μαζι μου

ας συμμορφωθούν οι κακές οι μέρες

ας πάνε να γαμηθούν οι ανόητοι,
οι πρόστυχοι ,
οι αποτυχημένοι ,
οι άνθρωποι.




Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009

ετών 4.

πατούσες ξυπόλητες
παρακολουθώ δυό πόδια μικρού παιδιού
να κινούνται αργά αλλά με βήμα σίγουρο
χώμα κάτω
λίγα χαλίκια που και που
την τσιμπούσαν λίγο αλλά τα συνήθησε
απλά μόλις τα ένιωθε να ακουμπάνε στο δέρμα της 
τα ακουμπούσε απαλά
μπορούσε να ελέγξει πια το βάρος της χωρίς καν να το καταλάβει.

τα ποδαράκια έφτασαν μπροστά σε μια μπανιέρα
ναι , ξέρω ακούγεται περίεργο.
μια παλιά εγκατελλημένη μπανιέρα στην άκρη του δρόμου.
είναι να αναρωτιέσαι βέβαια το πώς και γιατί υπάρχει εκεί μια μπανιέρα
αφου οι περισσότεροι του χωριού δεν είχαν μπάνια.
ούτε τουαλέτες.
έκαναν μπάνιο έξω.
ενώ το χειμώνα πλενόντουσαν σε μεγάλες , βαθιές λεκάνες.
σαν εκείνην που έκανε το μπανάκι του ο χριστούλης σας .
-ίσως να την έφεραν οι υπήκοοι του τσάρου αλέξανδρου.
ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις τις ορέξεις ενός τσάρου.

η μπανίερα είναι γεμάτη φύλλα.
και λογικό φυσικά.
μια μεγάλη καρυδιά σκέπαζε και την κολυμπήθρα των παιδικών μου αναμνησεων,
τα 3 σκαλοπτάκια
το πηγάδι 
και τον πέτρινο τοίχο που αγκάλιαζε γλυκά όλα τα αγαπημένα μου αντικείμενα.

τα φύλλα είναι στην μπανιέρα, εκεί έμεινα, 
χρώμμα πράσινο και πορτοκαλί
όλα έδειχναν πως πλησίαζε φθινόπωρο.
τα ποδαράκια ξαφνικά μπαινουν με θράσσος και άνεση μέσα.
μα τα ποδαράκια έγιναν τέσσερα.
είναι ο γείτονας σύντροφος .
έχει και εκείνος κοκκαλιάρικες πατούσες.

κοιτώ ψηλά
χέρια πετάνε
και φύλλα
φωνές ακούγονται
γέλια
ικανοποίηση
ευτυχία αισθάνομαι

η καρδία μου γέμισε και τα μάτια παραπλανήθηκαν
κοιτάνε να βρούν ξανά τα ποδαράκια

τα σκαλοπατάκια τα φιλοξενούν
πέτρινα
πρασινάδα πυκνή έχουν κάνει κατάληψη πάνω τους.

απο εκεί που κάθεται 
αν κοιτάξω ευθεία , απέναντι μου το σπίτι του γείτονα
τα κάγκελα του σπιτιού του έχουν μαύρα σταφύλια
όσοι περνούσαν άρπαζαν ένα μικρό πουγκί.
- εγώ έπαιρνα ελεύθερα .

τα πόδια ξανακινούνται. κατευθύνονται στο πηγάδι
το σώμα λυγίζει
κοιτά μέσα στο πηγάδι
μα τι πάει να κάνει?
θέλει να πέσει μέσα?
η μήπως διψά πολύ?
όχι όχι 
ξαναπαίρνει την αρχική του στάση

ρίχνει μια πετρούλα μέσα
.
.
.
.
πλάτς
κάπου 20 μέτρα βάθος

που και που τα χέρια της κουβαλούσαν νερό 
το σώμα της έγερνε απο το κουβά
πάντα επέμενε να φέρνει έναν γεμάτο
με δυσκολία
παρά δύο μισούς
με ευκολία


πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει μια απλή ανάμνηση παιδική




προσθέτω εικόνες
σηκώνω πέτρες απο το χώμα και βλέπω σκουλίκια, τρομάζω και τα τεμαχίζω με δέος, όπλο μου η πέτρα, ο σέργιος να με κοιτά και να μου λεει πως αν δεν τα λιώσω , δεν θα πεθάνουν.

τα άγουρα καρύδια του δέντρου. πράσινα. έκανα μια τομή στην μέση και έτρωγα το εσωτερικό.
ο σέργιος συχνά μου τα καθάριζε γιατί τα χέρια έπαιρναν ένα πράσινο-καφέ χρώμα . εγώ τα κουβαλόυσα στη μπλούζα μου και εκείνος καθάριζε.

δεν ήταν πρέπον στο σχολείο τα βρώμικα χέρια, οι βρώμικες στολές και τα γόνατα με πληγές, κληρονομιά απο τα κυνηγητά των καλοκαιρινών διακοπών.