Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009

εκείνος που κανείς δεν πρόσεξε.


είμαι γύρω στα 40.

δεν είμαι σίγουρος. δεν με ενδιαφέρει. έχω σταματήσει να θυμάμαι. το αγνοώ εν συνηδήσει.

είμαι λιγάκι στρουμπουλός.

τα μαλλιά μου έχουν πέσει. δεν ξέρω καν αν υπήρχαν ποτέ. βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέπτη αρκετά χρόνια. η τελευταία εικόνα παραμένει αιώνια. δεν ξέρω αν μου αρέσει.

νιώθω μόνος.

η μήτερα μου λέει πως είμαι μοναδικός.

εγώ λέω πως μόνο εγώ τις έχω απομείνει.

μου αρέσει να χαιρετώ τους ανθρώπους.

είναι όντα μοναχικά.

ίσως ένα "γειά" να τους έκανε να σκεφτούν. δεν ξέρω τι. οτιδήποτε.

μου αρέσουν τα όμορφα κορίτσια.

εγώ δεν αρέσω σε αυτά.

είμαι μόνος.

απλά πολύ μόνος.

τίποτα μέσα


Δεν κατάλαβα καθόλου

δεν κατανοώ αν θέλω περισσότερα

ίσως δεν χρειάζομαι τίποτα

να κυλά ο χρόνος και να περνάω μέσα απο εικόνες

να τις γεύομαι

να μην με προσπερνάνε.

Οι στιγμές που σκέφτηκα πως θέλω να νιώσω ελευθερία

ήταν εκείνες που σύμφωνα με τις κοινωνικές ιδιαιτερότητες , τα είχα όλα.

ίσως απλά να μην ξέρω τι μου συμβαίνει.

ίσως πάλι να ξέρω πολύ καλά.




Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

γειά σου

τέλος με τις χαζοθεωρίες
εδώ εγώ πνίγω τα ηλίθια συναισθήματα
γιατί
γιατί
γιατί βαρέθηκα.
η αποτυχία μου και οι σφαλιάρες που θα απολάβω ήρθαν.
είμαι πολύ πιο απλή.
τα πραγματα είναι πολύ πιο απλά.
νιώθω - πράττω.
τέλος.
η ελευθεριακότητα ειναι το νερό που θα πιώ.

Παρασκευή 1 Μαΐου 2009

1.05.09

Η σκεπή.
Όλα γύρω μου, είχε πεί, είναι υπέροχα.
Δεν θυμάμαι όμως αυτά που είχε πεί για μένα.
Ας αποφασίσω , όμως, για μένα , εγώ.
Τι θα μπορούσε να κάνει ένα κορμί σαν το δικό μου ανάμεσα σε εκείνα τα υπέροχα τοπία?
Δεν με έχει φιλοξενήσει ξανά ποτέ ένας τόσο όμορφος ουρανός.
Θλιμμένος.
Τον ένιωσα δικό μου.
Δεν είναι ίδιος με τον ουρανό του Μάρτη.
Βροχερός.
Καμιά βροχή δεν μου έσβησε το χαμόγελο. Παρά μόνο το ζεστό βλέμμα του υπήρχε το μυαλό μου, που με τραβούσε ολοένα και βαθύτερα, εκεί, ανάμεσα σε σύννεφα και φώς. Ένα κεφάλι πλυμμυρισμένο απο εικόνες πολύχρωμες και αρωματισμένες, σαν αυτές τις καρτούλες, τις ευχετήριες.
Ανοίγω τα μάτια και ξαναζώ την πραγματικότητα, ή μάλλον στην πραγματικότητα.
Οι αναδρομές στο παρελθόν με κούρασαν.
Κοιτώ τα βήματα μου.
Ένα βήμα ανά πλάκα.
Γεωμετρική κατασκευή μου μοιάζει.
Πλάθω ξανά μια ιστορία στο μυαλό μου, μα με σταματώ αμέσως.
Σιχάθηκα τα φανταστικά παιχνίδια μου.Ισοδυναμούν με την αδυναμία μου να ζώ το τώρα , να διεκδικώ εκείνα.
Δεν είμαι άνθρωπος που διεκδικεί όμως. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί κοντά μου δεν χρειάζεται πόλεμο . Θα έρθει σε εμένα μέσω διαδρομής τρελής.
Κοιτώ ξανά τον ουρανό, το ταβάνι μου.
Ρωτάω τον εαυτό μου πως αισθάνεται.
Ήρεμη. Θλιμμένη.
-Δεν ξέρω , αλήθεια, απαντώ.
[Βλέπω δίπλα μου την κοπέλα του παρελθόντος που είναι ακόμα πολυπόθητο μέλλον.]
Στο παρελθόν την ζήλεψα αθώα γιατί δημιούργησε συναισθήματα ανέγγιχτα, παραβίαστα, ανίκητα.
Σήμερα τη ζήλεψα για εκείνες τις τούφες που άτακτα κοσμούν την όψη της.
Και εμένα δεν με αγκαλιάζει τίποτα πια.

Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

απουσία.επιθυμία.απογοήτευση.


αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα ποτέ να αφεθώ

αν κάποτε

ίσως

θα ένιωθα τον ήλιο να με αγκαλιάζει

και το μυαλό μου θα ήταν μόνο εκεί

αφοσιωμένο


μου είπε κάποτε πως το μυαλό δεν θα καταφέρω ποτέ να το αδειάσω

απο σκέψεις

αισθήματα

εικόνες


με έχει κουράσει αυτό "το τίποτα" να καλύπτει συνέχεια το κενό μου

με έχει κουράσει αυτό που ποτέ δεν γίνεται "κάτι"


έλογο θα ήταν να με ρωτήσω πότε επιτέλους θα ξυπνήσω όλες μου τις αισθήσεις

και με μια κραυγή να πω

"ΦΤΑΝΕΙ"



Σάββατο 28 Μαρτίου 2009

μα θα σε ξεχάσω.


Ξέρεις

είναι αυτές οι στιγμές που θέλω να χαθώ

να με καταπιεί η γή

Ξέρεις

εκείνος με γέμισε στάχτες

εκεί που σκέφτηκα πως θα αφεθώ

Ξέρω

πως δεν θέλω να διαγράψω την ομορφιά

την αθωότητα στη σκέψη μου

Για λίγες στιγμές θα παραμείνω κούφιο απομεινάρι

γιατί το δικό του μέλλον δεν συμβαδίζει με το δικό μου

γιατι το παρελθόν του είναι πιο δυνατό απο εμένα

- Και τι κρίμα!

Μα είναι άραγε κρίμα που ένιωσα?


Νιώθω τον καπνό βαρύ να ταξιδεύει στο λαιμό μου

να ανακατεύεται με το αίμα μου

να περιβάλλει την καρδιά μου


Με νιώθω άσχημη και ξεχασμένη

Με νιώθω εξαρτημένη απο την ανασφάλεια


Μα δεν με νοιάζει

Δεν με πονά περισσότερο

Δεν με ενδιαφέρει τι με πονά


Με νιώθω να λυγίζω

Με βλέπω πως δακρύζω

Με ακούω πως ψυθυρίζω

-Όχι . Όχι.



Οι όμορφες λέξεις που κύλισαν απο τα χείλη του δεν μου φτάνουν

όταν ξέρω πως ο,τι προκαλώ δεν έχει καμία δύναμη

δεν έχει αξία


Μα το ήξερα απο την αρχή

μα συνηθίζω μα ελπίζω

να παλεύω να αποδείξω το αντίθετο

να λέω πως δεν μπορεί να υπάρχει τόση ασχήμια.



Να βλέπω διαφορετικά

όμορφα

εικόνα ανθρώπων

γοητευτική.


Ξέρεις ..


Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Ερώτηση σε εσένα Μ. που δεν χωράς πουθενά.

-Αν ξυνούσες το πρωί και ήξερες πως τα μεσάνυχτα θα ξεψυχήσεις.
Τι θα έκανες όλη μέρα;