σε μια πόλη τόσο γραυγαλέα, ανήσυχη
αν μπορείς να βγαίνεις απο το διαμέρισμα σου και να γυρνάς σε αυτό με ένα μεγάλο χαμόγελο
πρέπει να είσαι τρελός.
εδώ και μέρες, τον παρατηρώ .
ακούω το ασανσέρ. σταματάει στο όροφο μας και το κλειδί στη κλειδαριά με μια ταχύτητα, λες και κάτι τον κυνηγά εκεί έξω. κάτι που θέλει να τον κατασπαράξει.
τρελαμένος, άλλοτε ήρεμος, έτοιμος να φύγει ξανά και άλλοτε να αράξει πάνω μου.
άλλωστε τι είμαι εγώ ? ένας καναπές που όλο περιμένει είμαι.
ένας καναπές που όλο περιμένει είμαι. αυτό είμαι. που όλο περιμένω. περιμένω.
(δεν σας φαίνεται περίεργη η λέξη "περιμένω"? μενω εδώ γυρω με σκοπό να έρθει κάποιος.)
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
ταξίδι
Κόκκοι γραφίτι μπλέκουν και τακτοποιούν,
χτίζουν λέξεις που μιλούν για ανθρ'ωπους περίεργους και εικόνες ασπρόμαυρες,
για άλλες χρωματιστές,
για σκέψεις που έχουν την ψευδαίσθηση πως κρύβονται σε ένα χαρτί λευκό.
Πόθοι ξεδιπλώνονται σε δεύτερα, ταχύτατα, ξεκάθαρα.
Βρώμικες λέξεις φτύνονται απο άδεις σκέψεις.
Εκεί που η θέληση γίνεται ενοχή
και ικανοποιήση τιμωρία.
Εκεί που η αγάπη είναι καλοδεχούμενη
και εκεί που είναι βάρος.
Εκεί που το χέρι σου και το μυαλό σου τα ελέγχουν όλα.
Τις αλήθειες και τα ψέμματα.
Η παρουσία μου ,
ώρες ολόκληρες συστήνεται σε ανθρώπους διψασμένους
για αλκοόλ και καπνό.
Και η δική μου αλήθεια κρυμμένη βαθιά
ξεδιπλώνει βιτρίνα χαμογελαστή
ερωτευμένη με ένα πρόσωπο δέκα χρόνια απόν,
με φιλιά παρόντα για τρείς μήνες,
με αγκαλιά ξανθομάλλα παρούσα για δύο χρόνια
και με μια βαθιά αγάπη ενήλικη.
Σκάρτα τα μαγαζιά και ηλίθια τα αφεντικά.
Σάββατο 15 Αυγούστου 2009
Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009
εκείνος που κανείς δεν πρόσεξε.

είμαι γύρω στα 40.
δεν είμαι σίγουρος. δεν με ενδιαφέρει. έχω σταματήσει να θυμάμαι. το αγνοώ εν συνηδήσει.
είμαι λιγάκι στρουμπουλός.
τα μαλλιά μου έχουν πέσει. δεν ξέρω καν αν υπήρχαν ποτέ. βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέπτη αρκετά χρόνια. η τελευταία εικόνα παραμένει αιώνια. δεν ξέρω αν μου αρέσει.
νιώθω μόνος.
η μήτερα μου λέει πως είμαι μοναδικός.
εγώ λέω πως μόνο εγώ τις έχω απομείνει.
μου αρέσει να χαιρετώ τους ανθρώπους.
είναι όντα μοναχικά.
ίσως ένα "γειά" να τους έκανε να σκεφτούν. δεν ξέρω τι. οτιδήποτε.
μου αρέσουν τα όμορφα κορίτσια.
εγώ δεν αρέσω σε αυτά.
είμαι μόνος.
απλά πολύ μόνος.
τίποτα μέσα
Δεν κατάλαβα καθόλου
δεν κατανοώ αν θέλω περισσότερα
ίσως δεν χρειάζομαι τίποτα
να κυλά ο χρόνος και να περνάω μέσα απο εικόνες
να τις γεύομαι
να μην με προσπερνάνε.
Οι στιγμές που σκέφτηκα πως θέλω να νιώσω ελευθερία
ήταν εκείνες που σύμφωνα με τις κοινωνικές ιδιαιτερότητες , τα είχα όλα.
ίσως απλά να μην ξέρω τι μου συμβαίνει.
ίσως πάλι να ξέρω πολύ καλά.
Δευτέρα 25 Μαΐου 2009
γειά σου
τέλος με τις χαζοθεωρίες
εδώ εγώ πνίγω τα ηλίθια συναισθήματα
γιατί
γιατί
γιατί βαρέθηκα.
η αποτυχία μου και οι σφαλιάρες που θα απολάβω ήρθαν.
είμαι πολύ πιο απλή.
τα πραγματα είναι πολύ πιο απλά.
νιώθω - πράττω.
τέλος.
η ελευθεριακότητα ειναι το νερό που θα πιώ.
εδώ εγώ πνίγω τα ηλίθια συναισθήματα
γιατί
γιατί
γιατί βαρέθηκα.
η αποτυχία μου και οι σφαλιάρες που θα απολάβω ήρθαν.
είμαι πολύ πιο απλή.
τα πραγματα είναι πολύ πιο απλά.
νιώθω - πράττω.
τέλος.
η ελευθεριακότητα ειναι το νερό που θα πιώ.
Παρασκευή 1 Μαΐου 2009
1.05.09
Η σκεπή.
Όλα γύρω μου, είχε πεί, είναι υπέροχα.
Δεν θυμάμαι όμως αυτά που είχε πεί για μένα.
Ας αποφασίσω , όμως, για μένα , εγώ.
Τι θα μπορούσε να κάνει ένα κορμί σαν το δικό μου ανάμεσα σε εκείνα τα υπέροχα τοπία?
Δεν με έχει φιλοξενήσει ξανά ποτέ ένας τόσο όμορφος ουρανός.
Θλιμμένος.
Τον ένιωσα δικό μου.
Δεν είναι ίδιος με τον ουρανό του Μάρτη.
Βροχερός.
Καμιά βροχή δεν μου έσβησε το χαμόγελο. Παρά μόνο το ζεστό βλέμμα του υπήρχε το μυαλό μου, που με τραβούσε ολοένα και βαθύτερα, εκεί, ανάμεσα σε σύννεφα και φώς. Ένα κεφάλι πλυμμυρισμένο απο εικόνες πολύχρωμες και αρωματισμένες, σαν αυτές τις καρτούλες, τις ευχετήριες.
Ανοίγω τα μάτια και ξαναζώ την πραγματικότητα, ή μάλλον στην πραγματικότητα.
Οι αναδρομές στο παρελθόν με κούρασαν.
Κοιτώ τα βήματα μου.
Ένα βήμα ανά πλάκα.
Γεωμετρική κατασκευή μου μοιάζει.
Πλάθω ξανά μια ιστορία στο μυαλό μου, μα με σταματώ αμέσως.
Σιχάθηκα τα φανταστικά παιχνίδια μου.Ισοδυναμούν με την αδυναμία μου να ζώ το τώρα , να διεκδικώ εκείνα.
Δεν είμαι άνθρωπος που διεκδικεί όμως. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί κοντά μου δεν χρειάζεται πόλεμο . Θα έρθει σε εμένα μέσω διαδρομής τρελής.
Κοιτώ ξανά τον ουρανό, το ταβάνι μου.
Ρωτάω τον εαυτό μου πως αισθάνεται.
Ήρεμη. Θλιμμένη.
-Δεν ξέρω , αλήθεια, απαντώ.
[Βλέπω δίπλα μου την κοπέλα του παρελθόντος που είναι ακόμα πολυπόθητο μέλλον.]
Στο παρελθόν την ζήλεψα αθώα γιατί δημιούργησε συναισθήματα ανέγγιχτα, παραβίαστα, ανίκητα.
Σήμερα τη ζήλεψα για εκείνες τις τούφες που άτακτα κοσμούν την όψη της.
Και εμένα δεν με αγκαλιάζει τίποτα πια.
Όλα γύρω μου, είχε πεί, είναι υπέροχα.
Δεν θυμάμαι όμως αυτά που είχε πεί για μένα.
Ας αποφασίσω , όμως, για μένα , εγώ.
Τι θα μπορούσε να κάνει ένα κορμί σαν το δικό μου ανάμεσα σε εκείνα τα υπέροχα τοπία?
Δεν με έχει φιλοξενήσει ξανά ποτέ ένας τόσο όμορφος ουρανός.
Θλιμμένος.
Τον ένιωσα δικό μου.
Δεν είναι ίδιος με τον ουρανό του Μάρτη.
Βροχερός.
Καμιά βροχή δεν μου έσβησε το χαμόγελο. Παρά μόνο το ζεστό βλέμμα του υπήρχε το μυαλό μου, που με τραβούσε ολοένα και βαθύτερα, εκεί, ανάμεσα σε σύννεφα και φώς. Ένα κεφάλι πλυμμυρισμένο απο εικόνες πολύχρωμες και αρωματισμένες, σαν αυτές τις καρτούλες, τις ευχετήριες.
Ανοίγω τα μάτια και ξαναζώ την πραγματικότητα, ή μάλλον στην πραγματικότητα.
Οι αναδρομές στο παρελθόν με κούρασαν.
Κοιτώ τα βήματα μου.
Ένα βήμα ανά πλάκα.
Γεωμετρική κατασκευή μου μοιάζει.
Πλάθω ξανά μια ιστορία στο μυαλό μου, μα με σταματώ αμέσως.
Σιχάθηκα τα φανταστικά παιχνίδια μου.Ισοδυναμούν με την αδυναμία μου να ζώ το τώρα , να διεκδικώ εκείνα.
Δεν είμαι άνθρωπος που διεκδικεί όμως. Οτιδήποτε μπορεί να σταθεί κοντά μου δεν χρειάζεται πόλεμο . Θα έρθει σε εμένα μέσω διαδρομής τρελής.
Κοιτώ ξανά τον ουρανό, το ταβάνι μου.
Ρωτάω τον εαυτό μου πως αισθάνεται.
Ήρεμη. Θλιμμένη.
-Δεν ξέρω , αλήθεια, απαντώ.
[Βλέπω δίπλα μου την κοπέλα του παρελθόντος που είναι ακόμα πολυπόθητο μέλλον.]
Στο παρελθόν την ζήλεψα αθώα γιατί δημιούργησε συναισθήματα ανέγγιχτα, παραβίαστα, ανίκητα.
Σήμερα τη ζήλεψα για εκείνες τις τούφες που άτακτα κοσμούν την όψη της.
Και εμένα δεν με αγκαλιάζει τίποτα πια.
Τετάρτη 15 Απριλίου 2009
απουσία.επιθυμία.απογοήτευση.

αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα ποτέ να αφεθώ
αν κάποτε
ίσως
θα ένιωθα τον ήλιο να με αγκαλιάζει
και το μυαλό μου θα ήταν μόνο εκεί
αφοσιωμένο
μου είπε κάποτε πως το μυαλό δεν θα καταφέρω ποτέ να το αδειάσω
απο σκέψεις
αισθήματα
εικόνες
με έχει κουράσει αυτό "το τίποτα" να καλύπτει συνέχεια το κενό μου
με έχει κουράσει αυτό που ποτέ δεν γίνεται "κάτι"
έλογο θα ήταν να με ρωτήσω πότε επιτέλους θα ξυπνήσω όλες μου τις αισθήσεις
και με μια κραυγή να πω
"ΦΤΑΝΕΙ"
Σάββατο 28 Μαρτίου 2009
μα θα σε ξεχάσω.

Ξέρεις
είναι αυτές οι στιγμές που θέλω να χαθώ
να με καταπιεί η γή
Ξέρεις
εκείνος με γέμισε στάχτες
εκεί που σκέφτηκα πως θα αφεθώ
Ξέρω
πως δεν θέλω να διαγράψω την ομορφιά
την αθωότητα στη σκέψη μου
Για λίγες στιγμές θα παραμείνω κούφιο απομεινάρι
γιατί το δικό του μέλλον δεν συμβαδίζει με το δικό μου
γιατι το παρελθόν του είναι πιο δυνατό απο εμένα
- Και τι κρίμα!
Μα είναι άραγε κρίμα που ένιωσα?
Νιώθω τον καπνό βαρύ να ταξιδεύει στο λαιμό μου
να ανακατεύεται με το αίμα μου
να περιβάλλει την καρδιά μου
Με νιώθω άσχημη και ξεχασμένη
Με νιώθω εξαρτημένη απο την ανασφάλεια
Μα δεν με νοιάζει
Δεν με πονά περισσότερο
Δεν με ενδιαφέρει τι με πονά
Με νιώθω να λυγίζω
Με βλέπω πως δακρύζω
Με ακούω πως ψυθυρίζω
-Όχι . Όχι.
Οι όμορφες λέξεις που κύλισαν απο τα χείλη του δεν μου φτάνουν
όταν ξέρω πως ο,τι προκαλώ δεν έχει καμία δύναμη
δεν έχει αξία
Μα το ήξερα απο την αρχή
μα συνηθίζω μα ελπίζω
να παλεύω να αποδείξω το αντίθετο
να λέω πως δεν μπορεί να υπάρχει τόση ασχήμια.
Να βλέπω διαφορετικά
όμορφα
εικόνα ανθρώπων
γοητευτική.
Ξέρεις ..
Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009
Ερώτηση σε εσένα Μ. που δεν χωράς πουθενά.
-Αν ξυνούσες το πρωί και ήξερες πως τα μεσάνυχτα θα ξεψυχήσεις.
Τι θα έκανες όλη μέρα;
Σάββατο 14 Μαρτίου 2009
ας εξαφανιστώ και ας τα ξεπεράσω όλα.
- Τι σου συμβαίνει? Μίλα.
- Δεν έχω σκέψεις να σου αποκαλύψω .
Δεν έχω λέξεις για να πλάσω ένα ψέμα.

λίγος ήλιος και για μένα ηλίθιε κόσμε
στο διάολο να πάει η ρουτίνα που με πνίγει
να πνιγεί το άγχος που μου σερβίρουν οι πολλοί και οι διάφοροι
να βρεί σύντροφο η μοναξιά μου τα'χει βρεί μαζι μου
ας συμμορφωθούν οι κακές οι μέρες
ας πάνε να γαμηθούν οι ανόητοι,
οι πρόστυχοι ,
οι αποτυχημένοι ,
οι άνθρωποι.
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009
ετών 4.
πατούσες ξυπόλητες
παρακολουθώ δυό πόδια μικρού παιδιού
να κινούνται αργά αλλά με βήμα σίγουρο
χώμα κάτω
λίγα χαλίκια που και που
την τσιμπούσαν λίγο αλλά τα συνήθησε
απλά μόλις τα ένιωθε να ακουμπάνε στο δέρμα της
τα ακουμπούσε απαλά
μπορούσε να ελέγξει πια το βάρος της χωρίς καν να το καταλάβει.
τα ποδαράκια έφτασαν μπροστά σε μια μπανιέρα
ναι , ξέρω ακούγεται περίεργο.
μια παλιά εγκατελλημένη μπανιέρα στην άκρη του δρόμου.
είναι να αναρωτιέσαι βέβαια το πώς και γιατί υπάρχει εκεί μια μπανιέρα
αφου οι περισσότεροι του χωριού δεν είχαν μπάνια.
ούτε τουαλέτες.
έκαναν μπάνιο έξω.
ενώ το χειμώνα πλενόντουσαν σε μεγάλες , βαθιές λεκάνες.
σαν εκείνην που έκανε το μπανάκι του ο χριστούλης σας .
-ίσως να την έφεραν οι υπήκοοι του τσάρου αλέξανδρου.
ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις τις ορέξεις ενός τσάρου.
η μπανίερα είναι γεμάτη φύλλα.
και λογικό φυσικά.
μια μεγάλη καρυδιά σκέπαζε και την κολυμπήθρα των παιδικών μου αναμνησεων,
τα 3 σκαλοπτάκια
το πηγάδι
και τον πέτρινο τοίχο που αγκάλιαζε γλυκά όλα τα αγαπημένα μου αντικείμενα.
τα φύλλα είναι στην μπανιέρα, εκεί έμεινα,
χρώμμα πράσινο και πορτοκαλί
όλα έδειχναν πως πλησίαζε φθινόπωρο.
τα ποδαράκια ξαφνικά μπαινουν με θράσσος και άνεση μέσα.
μα τα ποδαράκια έγιναν τέσσερα.
είναι ο γείτονας σύντροφος .
έχει και εκείνος κοκκαλιάρικες πατούσες.
κοιτώ ψηλά
χέρια πετάνε
και φύλλα
φωνές ακούγονται
γέλια
ικανοποίηση
ευτυχία αισθάνομαι
η καρδία μου γέμισε και τα μάτια παραπλανήθηκαν
κοιτάνε να βρούν ξανά τα ποδαράκια
τα σκαλοπατάκια τα φιλοξενούν
πέτρινα
πρασινάδα πυκνή έχουν κάνει κατάληψη πάνω τους.
απο εκεί που κάθεται
αν κοιτάξω ευθεία , απέναντι μου το σπίτι του γείτονα
τα κάγκελα του σπιτιού του έχουν μαύρα σταφύλια
όσοι περνούσαν άρπαζαν ένα μικρό πουγκί.
- εγώ έπαιρνα ελεύθερα .
τα πόδια ξανακινούνται. κατευθύνονται στο πηγάδι
το σώμα λυγίζει
κοιτά μέσα στο πηγάδι
μα τι πάει να κάνει?
θέλει να πέσει μέσα?
η μήπως διψά πολύ?
όχι όχι
ξαναπαίρνει την αρχική του στάση
ρίχνει μια πετρούλα μέσα
.
.
.
.
πλάτς
κάπου 20 μέτρα βάθος
που και που τα χέρια της κουβαλούσαν νερό
το σώμα της έγερνε απο το κουβά
πάντα επέμενε να φέρνει έναν γεμάτο
με δυσκολία
παρά δύο μισούς
με ευκολία
πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει μια απλή ανάμνηση παιδική
προσθέτω εικόνες
σηκώνω πέτρες απο το χώμα και βλέπω σκουλίκια, τρομάζω και τα τεμαχίζω με δέος, όπλο μου η πέτρα, ο σέργιος να με κοιτά και να μου λεει πως αν δεν τα λιώσω , δεν θα πεθάνουν.
τα άγουρα καρύδια του δέντρου. πράσινα. έκανα μια τομή στην μέση και έτρωγα το εσωτερικό.
ο σέργιος συχνά μου τα καθάριζε γιατί τα χέρια έπαιρναν ένα πράσινο-καφέ χρώμα . εγώ τα κουβαλόυσα στη μπλούζα μου και εκείνος καθάριζε.
δεν ήταν πρέπον στο σχολείο τα βρώμικα χέρια, οι βρώμικες στολές και τα γόνατα με πληγές, κληρονομιά απο τα κυνηγητά των καλοκαιρινών διακοπών.
Τρίτη 3 Μαρτίου 2009
τσίου πίου
αν μπορούσα να έχω
πολλά
όμορφα
χρωματιστά
μπολάκια
με διαθέσεις
διάφορες
.
να σηκώνομαι το πρωί και να διαλέγω
ο,τι ποθώ.
αν μπορούσα να έχω ...
εκείνον
τον μυστήριο
τον γοητευτικό
τον απόμακρο
τον υπέροχο
αέρα σου.
που κάθε άνοιξη σε περιβάλλει
αν μπορούσα να έχω κομμάτια δικά σου
σαν πάζλ βαλμένα πάνω μου
θα τα έπαιρνα όλα.
αν μου έδινες μόνο ένα
δεν θα έπαιρνα κανένα.
και ύστερα , αφου ονειρευτώ όσα ποθώ
θα αφήσω ξάνα τα χέρια της υποταγής να με αγκαλιάσουν
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009
αντέχω
μέρες
νύχτες τρελές
τρελά θλιμμένες
πρωί
ανοίγω τα μάτια μου
δύναμη δεν μου έμεινε
πόδια ακούνητα
αδύναμα
βαριά βήματα μέχρι το μπάνιο
νερό
να ξεπλύνω
να εξαφανίσω με ένα άγγιγμα κάθε βροχή στα μάτια μου
τα δάκρυα
φοράω υφάσματα για να κρύψω τη ψυχή μου
να τη ζεστάνω
χάνομαι στο πλήθος
ψάχνω ένα βλέμμα στοργή να διαθέτει
δεν κατάφερα να ξεπλύνω τίποτα
δεν φοράω τίποτα
κρυώνω και το πρόσωπο μου στάζει ακόμα
εγκλοβίστηκα
με φυλάκισαν
πονάω
κλαίω
αντέχω
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009
εκείνος
μεταξένιο σεντόνι σε αγκαλιάζει
σαν κούπα σε γεμίζει
τα λόγια της οινόπνευμα στο λαιμό σου
σε καίνε
σε ζαλίζουν
αι αι αι αι πρεπει να σταματησω το μελο ρομαντζο συντομα γτ θα με παρουν με τις πετρες
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
όλα κρυμμένα
Συναίσθημα πόθος και αγάπη βαλμένα
καλά κρυμμένα στο ψυγείο
παγωμένα
καρδιά σταματημένη
τη νιώθεις ανύπαρκτη
πόδια που τρέμουλο δε γνωρίζουν
στομάχι που σφίξιμο αγνοεί το νόημα
δεν είναι έρωτας αυτός
σου λέω και φωνάζω
δεν ακούς πως δεν ζητώ αυτό;
δεν καταλαβαίνεις πως δεν το ποθώ;
δεν με ακούς μυαλό μου.
προσπαθείς να πειστείς.
Τι αποδείξεις ζητάς;
Μίλα μου και εγώ θα σου τα δώσω.
θα γκρεμίσω γή και ουρανό
θα μετακομίσω τους πλανήτες
θα εκσφεντονίσω τους μετεωρίτες
θα σε κάνω να πετάς
φλόγες στα μάτια σου θα ανάψω
αρκεί να νιώσεις σεισμό στο κορμί σου
Τι ποθείς καρδιά μου;
Ξέρεις τι θές.
Αργεί να εμφανιστεί στο τοπίο.
Είναι φορές που αφήνεσαι και δίνεσαι
σε χέρια άγρια
σε σώμα που κλέβει απο την απαλότητα της ψυχής σου
Λόγια σου ψυθιρίζει στο αυτί σου
απαλά
και εσύ θές να μην ακούς
λόγια πρόστυχα να μην ακούς
να σκάψεις έναν λάκκο και να τα θάψεις βαθιά
τίποτα να μην σου τα θυμίζουν.
ΕΓΩ ΖΗΤΑΩ ΟΝΕΙΡΑ ΤΡΕΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
{τι κάνω εκεί με εκείνα τα χέρια ρωτώ και απάντηση κανείς δε μου δίνει πιστική}
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009
και για άλλα τόσα
Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2008
είμαστε πολύ μαλάκες
χρόνος
λεπτές γραμμές της καθημερινότητας σου, αόρατες.
απομακρύνονται και εμφανίζονται δίχως να το συλλάβεις.
πιστός σύντροφος στον θάνατο.
ρόλο κομπάρσου του αναθέτεις στη ζωή σου.
άλλοτε τον βρίζεις και άλλοτε τον ικετεύεις.
τον αντικαθιστάς με ενδιαφέροντα διαφόρου τύπου
αρκεί να μην τον νιώθεις
και σαν ειρωνία , όταν στέκεται δίπλα σου σε όλο του το μεγαλείο,
νιώθεις μοναξιά.
Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008
αναζήτηση
για εμένα υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω
τον λόγο
για τον οποίο το οξυγόνο ταξιδεύει στο αίμα μου
υπάρχουν στιγμές
που ο,τιδήποτε μου μοιάζει ανούσιο
σημείο ψάχνουν τα μάτια μου να θαυμάσουν
ήχο να χορέψει το σώμα
κύμα να διασχίσω
ψυχή δική σου για να νιώσω τη δική μου.
δύναμη ψάχνω για να χτυπήσω ο,τι με πληγώνει
κουράγιο να ξεπεράσω τις αδυναμίες
εικόνες
να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου
στο δικό μου
να κάνω την ψυχή σου να χτυπά μαζι με τη δική μου
να αναπνεύσω ελεύθερα
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008
ρομαντισμός του κώλου
πηδάω στον αιθέρα
όλο λέω πως κάτι
κάποτε
θα βρώ εκεί πάνω.
αέρα πιάνω με τα χέρια μου
το ονομάζουν τίποτα οι άνθρωποι.
σαν άρωμα κυκλοφορώ
περιβάλλω πρόσωπα και πράγματα
προσπαθώ να κρατήσω και εγώ κάτι για μένα
μα σε ποιά χούφτα να το χωρέσω;
πού να ψάξω το χρώμα που θέλω τη ψυχή μου να γεμίσει;
πού να σκάψω ;
με νύχια βρώμικα θα περιμένω.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
